Archiwa kategorii: Prace mgr

prace mgr z ubezpieczeń

Upadłość zakładu ubezpieczeń

W dniu 28 lutego 2003 r. Sejm uchwalił Prawo Upadłościowe i naprawcze. Ustawa zawiera wiele nowych rozwiązań prawnych. Odrębny tytuł III ustawy poświęcony jest postępowaniu upadłościowemu wobec zakładów ubezpieczeń.

Przepisy prawa upadłościowego zamieszczone w Tytule III – Postępowanie upadłościowe wobec zakładów ubezpieczeń są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów regulujących upadłość wszystkich podmiotów gospodarczych, których dotyczy prawo upadłościowe.

Z przepisów ogólnych Prawa upadłościowego dotyczących upadłości, należy wskazać przepis określający zdolność podmiotową do zgłoszenia wniosku o upadłość. Zgodnie ze wskazanym przepisem wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik lub każdy jego wierzyciel jak również Komisja Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych.

Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza dłużnik, to powinien on we wniosku dodatkowo określić, czy wnosi o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, czy też o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację jego majątku. Jeżeli natomiast wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza wierzyciel, to powinien on uprawdopodobnić swoją wierzytelność, a ponadto, jeżeli wnosi o  ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, powinien dołączyć wstępne propozycje układowe.

Komisja nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych jest uczestnikiem postępowania upadłościowego, i to niezależnie od tego, czy jest wnioskodawcą tego postępowania, co znajduje swoje potwierdzenie także w ustawie o działalności ubezpieczeniowej, w której stwierdza się, iż organ nadzoru jest uczestnikiem postępowania upadłościowego. Uczestnictwo w postępowaniu upadłościowym KNUiFE nie sprowadza się do uczestnictwa biernego, gdyż przed ogłoszeniem upadłości zakładu ubezpieczeń sąd ma obowiązek zwrócić się do Komisji o wydanie opinii co do osoby syndyka masy upadłości. Syndyk ma obowiązek przedłożyć Komisji, co najmniej raz w roku , sprawozdanie ze swoich czynności oraz sprawozdanie rachunkowe, po jego zatwierdzeniu przez sędziego komisarza.

Ogłoszenie upadłości sąd upadłościowy z urzędu ogłasza w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, a koszty tego ogłoszenia są pokrywane z funduszy masy upadłości i zalicza się je do kosztów postępowania upadłościowego. Syndyk z mocy prawa jest umocowany do wykonywania obowiązków wynikających z prowadzonego postępowania upadłościowego w stosunku do zakładu ubezpieczeń także na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, z zachowaniem prawa krajowego tych państw. Informacja o ogłoszeniu upadłości zakładu ubezpieczeń podlega wpisowi do właściwych rejestrów państw członkowskich, w których zakład ubezpieczeń wykonuje swoją działalność.

Prawo upadłościowe przewiduje, że sąd przed ogłoszeniem upadłości zakładu ubezpieczeń zasięga opinii Komisji Nadzoru co do osoby syndyka masy upadłości, w postanowieniu zaś o ogłoszeniu upadłości sąd zasięga drugiej opinii Komisji Nadzoru przed ustanowieniem kuratora do reprezentowania w postępowaniu upadłościowym interesów osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia. W postępowaniu upadłościowym zakładu ubezpieczeń występuje nie tylko syndyk masy upadłości, lecz także nadzorca sądowy.

Wszystkie wymienione osoby, to znaczy syndyk, nadzorca sądowy lub zarządca, w przypadku ustanowienia ich przez sąd mają obowiązek udzielać kuratorowi wszelkich potrzebnych wiadomości. Kurator interesów majątkowych osób ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych ma prawo przeglądać księgi i dokumenty upadłego zakładu ubezpieczeń.

Z dniem ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń aktywa zakładu stanowiące pokrycie rezerw techniczno – ubezpieczeniowych tworzą osobną masę upadłości przeznaczoną na zaspokojenie roszczeń z tytułu umów ubezpieczenia oraz kosztów likwidacji tej masy upadłości. Likwidację masy upadłości przeprowadza syndyk wraz z kuratorem.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny zaspokaja roszczenia osób poszkodowanych i uprawnionych z umów ubezpieczenia także w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń z powodu tego, że majątek dłużnika nie wystarcza na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego lub w razie umorzenia postępowania upadłościowego.

Przepisy Prawa upadłościowego należy stosować odpowiednio w przypadku ogłoszenia upadłości krajowego zakładu ubezpieczeń, jeżeli prowadzi on działalność także poza granicami Polski, w państwie lub państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz  w przypadku ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego podobnego postępowania wobec zagranicznego zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę lub oddział w państwie członkowskim, jeżeli prowadzi on działalność w Polsce, a także wobec oddziału zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej.

Zasady organizacyjno – prawne rynku ubezpieczeniowego w Polsce

z pracy mgr

Ustawa o    działalności    ubezpieczeniowej z    dnia  28 lipca  1990 r. stworzona została, kiedy rynek ubezpieczeniowy w Polsce był jeszcze bardzo młody. Wraz z jego rozwojem, pojawianiem się coraz większej liczby działających na nim podmiotów, rozszerzaniem gamy oferowanych produktów pojawiły się problemy, które owocowały kolejnymi nowelizacjami ustawy. Ponadto szereg aspektów z zakresu ubezpieczeń regulowanych było przepisami w randze rozporządzeń, co nie sprzyjało przejrzystości systemu prawnego w dziedzinie ubezpieczeń.

Proces akcesyjny Polski do Unii Europejskiej spowodował konieczność wprowadzenia zmian mających na celu dostosowanie polskiego prawa do obowiązującego we Wspólnocie. Potrzeba wprowadzenia nowej kompletnej regulacji zaowocowała przygotowaniem nowego prawa ubezpieczeniowego, na które składały się trzy ustawy. Pakiet ten został uchwalony przez Parlament w sierpniu 2001 r., nie wszedł jednak w życie wskutek zawetowania go przez Prezydenta RP, który swoją decyzję uzasadnił m.in. wysokimi kosztami wprowadzenia nowych regulacji[1].

Jednak prace nad nowym prawem ubezpieczeniowym zostały podjęte przez Parlament na nowo. W efekcie powstał pakiet czterech ustaw stanowiący kompleksową regulację prawną polskiego rynku ubezpieczeń. Uchwalona w dniu 22 maja 2003 r. kodyfikacja prawa ubezpieczeniowego składa się z czterech ustaw:

  • o działalności ubezpieczeniowej[2],
  • o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym[3],
  • o pośrednictwie ubezpieczeniowym[4],
  • o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych[5].

Ustawy wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. za wyjątkiem części przepisów, które zaczęły obowiązywać z chwilą przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Wprowadzono szereg nowych regulacji , między innymi rozszerzenie kompetencji nadzoru ubezpieczeniowego.

Główne cele regulacji prawnych miały za zadanie: dostosowanie polskiego prawa ubezpieczeń do prawa unii Europejskiej, wzmocnienie ochrony ubezpieczonych, poprawienie bezpieczeństwa prowadzenia działalności ubezpieczeniowej, uwzględnienie zmian w systemie polskiego rynku ubezpieczeń na przełomie 10 lat, zwiększyć  stabilność  i przejrzystości prawa ubezpieczeniowego poprzez radykalne ograniczenie ilości upoważnień do wydania aktów normatywnych o charakterze podstawowym (rozporządzeń).

Jednym z  ważniejszych aktów, którego przepisy mają zastosowanie w sferze działalności ubezpieczeniowej jest kodeks cywilny z 1964 r[6]. Zastosowanie w zakresie ubezpieczeń gospodarczych znajdują także przepisy kodeksu   cywilnego, dotyczące  podmiotów  prawa,  reprezentacji,  czynności prawnych i zobowiązań. Umowa ubezpieczenia morskiego oraz pośrednictwo ubezpieczeniowe w   tej   sferze   zostały natomiast   uregulowane   w    kodeksie  morskim[7],  co podyktowane  jest odmiennością nazewnictwa i niektórych konstrukcji.

Zgodnie z ustawą o działalności ubezpieczeniowej, do zakładów ubezpieczeń działających w formie spółek akcyjnych a także do towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, stosuje się przepisy kodeksu handlowego[8] z 1934 r. Kodeks reguluje kwestie funkcjonowania spółek, prokury, firmy, rejestru handlowego i ma oczywiście zastosowanie w odniesieniu do klientów działających w formie spółki handlowej. W roku 2000 uchwalono ustawę Kodeks Spółek Handlowych[9], który dostosowuje funkcjonowanie spółek do standardów Unii Europejskiej.

Specyfika prowadzenia działalności ubezpieczeniowej wymagała wprowadzenia także szczególnych regulacji dotyczących np. gospodarki finansowej i rachunkowości zakładu ubezpieczeń. Kwestie te normują rozporządzenia Ministra Finansów m.in. w sprawie sposobu wyliczenia i wysokości marginesu wypłacalności oraz minimalnej wysokości kapitału gwarancyjnego dla każdego rodzaju ubezpieczeń oraz dla działalności reasekuracyjnej[10], w sprawie szczegółowych zasad rachunkowości ubezpieczycieli[11],w sprawie zasad reasekuracji ryzyka ubezpieczeniowego za granicą[12], w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i trybu prowadzenia kontroli działalności i stanu majątkowego zakładów ubezpieczeń[13]

Należy również zwrócić uwagę na liczne regulacje związane z istnieniem systemu ubezpieczeń obowiązkowych. Część spośród nich stanowią rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie ogólnych warunków ubezpieczenia: odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów[14], odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego[15], budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych[16], odpowiedzialności cywilnej podmiotów wykonujących czynności doradztwa podatkowego[17], odpowiedzialności cywilnej podmiotu przyjmującego zamówienie na świadczenia zdrowotne za szkody wyrządzone przy udzielaniu tych świadczeń[18], odpowiedzialności cywilnej adwokatów, radców prawnych i notariuszy[19].

Trzeba zauważyć, że w zakresie prawa  ubezpieczeniowego   większość   przepisów ma  charakter  wyłączający możliwość swobodnego   kształtowania sytuacji prawnej  przez  strony.  To  samo tyczy się ustalania   poszczególnych zasad ogólnych warunków ubezpieczeń.

Poza wyżej wymienionymi regulacjami obowiązują następujące: zakład ubezpieczeń nie może prowadzić jednocześnie działalności w   zakresie ubezpieczeń na życie i w dziale pozostałych ubezpieczeń osobowych bądź majątkowych, zakład ubezpieczeń nie może zajmować się bezpośrednio inną działalnością gospodarczą poza działalnością ubezpieczeniową i reasekuracyjną, zezwolenie na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej wydaje na wniosek zainteresowanego minister finansów po wyrażeniu opinii przez organ nadzoru. Również na wniosek organu nadzoru minister finansów może cofnąć zezwolenie na prowadzenie działalności, nadzór nad działalnością ubezpieczeniową spoczywa na Państwowym Urzędzie Nadzoru Ubezpieczeń powołanym w 1996 r., w celu ochrony ubezpieczonych i poszkodowanych klientów zakładów ubezpieczeń powołano Rzecznika Ubezpieczonych oraz ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny,

Polski rynek ubezpieczeniowy stanowią przede wszystkim zakłady ubezpieczeń, pośrednicy ubezpieczeniowi oraz klienci zakładów ubezpieczeń.

Z rynkiem ubezpieczeniowym związanych jest wiele organizacji i stowarzyszeń, do których należą:

  • Stowarzyszenie Polskich Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych,
  • Stowarzyszenie Agentów i Doradców Ubezpieczeniowych,
  • Polskie Stowarzyszenie Aktuariuszy.

Ponadto rynek ubezpieczeniowy wspomaga całkiem pokaźna rzesza firm zajmujących się oceną ryzyka i likwidacją szkód, rzeczoznawstwem, firmy audytorskie, aktuarialne, prawnicze, informatyczne, zarządzające funduszami, konsultingowe oraz instytucje badawcze i  kształcące  kadry  dla  ubezpieczeń.

[1] K. Czerwińska, M.P. Ilnicki, W.J. Kowalski, NOWE PRAWO UBEZPIECZENIOWE, TWIGGER, Warszawa 2003.

[2] Ustawa z dn. 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej.

[3] Ustawa z dn. 10 kwietnia 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczonych.

[4] Ustawa z dn. 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym.

[5] Ustawa z dn. 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczcieli Komunikacyjnych

[6] Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny, Dz.U .nr 16, poz. 93 z późniejszymi zmianami.

[7] Ustawa z 1 grudnia 1961 r. Kodeks morski, tekst jedn. Dz.U. z 1998 r., nr 10, poz. 36 z późniejszymi zmianami.

[8] Rozporządzenie Prezydenta R.P. z 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy, Dz.U. nr 57,  poz. 502 z późniejszymi zmianami.

[9] Ustawa Kodeks Spółek Handlowych z 15 września 2000 r., Dz.U. nr 94, poz. 1037.

[10] Rozporządzenie Ministra Finansów z 17 października 1995 r. w sprawie sposobu wyliczenia i wysokości marginesu wypłacalności oraz minimalnej wysokości kapitału gwarancyjnego dla każdego rodzaju ubezpieczeń oraz dla działalności reasekuracyjnej, Dz.U. nr 127, poz. 606.

[11] Rozporządzenie Ministra Finansów z 29 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad rachunkowości ubezpieczycieli, Dz.U. nr  140, poz. 791; zm. Dz.U. z 1995 r. nr 90, poz. 448.

[12] Rozporządzenie Ministra Finansów z 7 grudnia 1995 r. w sprawie zasad reasekuracji ryzyk ubezpieczeniowych za granicą, Dz.U. nr 143,  poz. 707 z późniejszymi zmianami.

[13] Rozporządzenie Ministra Finansów z 14 czerwca 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad, zakresu i  trybu prowadzenia kontroli działalności i stanu majątkowego zakładów ubezpieczeń, Dz.U. nr 74, poz. 353.

[14] Rozporządzenie Ministra Finansów z 24 marca 2000 r., Dz.U. nr 26, poz. 310.

[15] Rozporządzenie Ministra Finansów z 30 grudnia 1993 r., Dz.U. nr 134,  poz. 653 z późniejszymi zmianami.

[16] Rozporządzenie Ministra Finansów z 3 kwietnia 1997 r., Dz.U. nr 36,  poz. 220.

[17] Rozporządzenie Ministra Finansów z 18 lutego 1997 r., Dz.U. nr 17, poz. 91.

[18] Rozporządzenie Ministra Finansów z 17 listopada 1998 r.

[19]  Rozporządzenie Ministra Finansów z 10 października 2000 r., Dz.U. nr 90, poz. 1001, 1002, 1003.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

Fundusze gwarancyjne w ubezpieczeniach są jednym z istotnych elementów stabilizujących rynek ubezpieczeń. Pełnią przede wszystkim funkcję zabezpieczenia klientów zakładów ubezpieczeń na wypadek:

1) niewypłacalności zakładu ubezpieczeń

bądź

2) braku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego przez sprawcę szkody lub w przypadku niezidentyfikowania sprawcy (posiadacza pojazdu) szkody.

Zasadność tworzenia tych funduszy wynika z konieczności ochrony konsumentów przed skutkami niewypłacalności ubezpieczycieli, a w szczególności z potrzeby[1]:

  • zabezpieczenia nieprofesjonalnego ubezpieczającego (ubezpieczonego, uprawnionego),
  • zapewnienia zaufania do sektora ubezpieczeniowego, które jest jedną z przesłanek rozwoju ubezpieczeń,
  • zapewnienia ochrony portfeli ubezpieczeń firm ubezpieczeniowych mających problemy finansowe, tworząc w ten sposób dobre warunki rozwoju dla pozostałych firm i rynku ubezpieczeń,
  • wyrównania poziomów ochrony konsumentów sektora bankowego i ubezpieczeniowego.

Fundusze gwarancyjne zabezpieczają również poszkodowanych przed skutkami wypadków drogowych spowodowanych przez nieubezpieczonych lub niezidentyfikowanych sprawców. Należy podkreślić, że tego typu fundusze znalazły szczególne miejsce w regulacjach unijnych[2].

Ponadto, fundusze gwarancyjne, zwłaszcza dla ubezpieczeń życiowych, zabezpieczają interesy ubezpieczających, umożliwiając im kontynuację umów ubezpieczenia na uprzednio zawartych warunkach, poprzez przejęcie zarządzania umowami upadłego zakładu ubezpieczeń bądź pomoc finansową dla zakładów, które przejmują transferowane portfele umów[3].

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (UFG) utworzono pierwotnie w celu kompensowania szkód poszkodowanym lub uprawnionym osobom fizycznym z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych OC posiadaczy pojazdów mechanicznych powstałych z ruchu tych pojazdów oraz OC rolników z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego na[4]:

  • osobie, gdy sprawca szkody nie mógł być zidentyfikowany,
  • osobie i w mieniu, gdy sprawca szkody nie posiadał ubezpieczenia obowiązkowego OC.

Koncepcja ta jest zgodna z Drugą Dyrektywą Komunikacyjną UE[5] – rozszerzono jej zakres o szkody z ubezpieczenia obowiązkowego OC rolników.

Głównym źródłem dochodów UFG są: wpłaty zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w grupie obowiązkowych ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz odpowiedzialności cywilnej rolników, opłaty[6] za niespełnienie obowiązku zawarcia umów ubezpieczeń obowiązkowych odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych i odpowiedzialności cywilnej rolników, wpływy z tytułu roszczeń regresowych oraz z lokat środków Funduszu[7].

Drugim funduszem gwarancyjnym był Fundusz Ochrony Ubezpieczonych (FOU), który został powołany zarządzeniem Ministra Finansów z dnia 27.08.1992 r.[8] Fundusz ten miał za zadanie zaspokajanie roszczeń osób fizycznych w przypadku niewypłacalności ubezpieczyciela z tytułu zawartych umów ubezpieczenia w wysokości 100 proc. w dziale I, tj. w zakresie ubezpieczeń na życie, 90 proc. w przypadku ubezpieczeń obowiązkowych oraz 50 proc. z ubezpieczeń działu II (ubezpieczeń majątkowych i pozostałych osobowych)[9].      Dochodami tego funduszu były głównie wpłaty tych zakładów ubezpieczeń, które prowadziły działalność ubezpieczeniową w tym samym dziale ubezpieczeń co niewypłacalny zakład ubezpieczeń. Fundusz ten prowadził działalność do roku 1996.

W 1996 r. nastąpiło poszerzenie zakresu działalności UFG; przejął on zadania dotychczas realizowane przez FOU[10]. W związku z niewypłacalnością zakładu ubezpieczeń, UFG ponosi odpowiedzialność w przypadku ogłoszenia upadłości bądź w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu, a także umorzenia postępowania upadłościowego, jeśli majątek nie wystarczałby na pokrycie kosztów tego postępowania, albo w przypadku przymusowej likwidacji zakładu ubezpieczeń, który nie spełnia świadczeń ubezpieczeniowych[11].

Zakres odpowiedzialności UFG[12] obejmuje obowiązkowe ubezpieczenie OC posiadacza pojazdu mechanicznego i OC rolników, obowiązkowe ubezpieczenie budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz w ograniczonym stopniu również obowiązkowe ubezpieczenia wynikające z przepisów odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Polskę, a także w odniesieniu do ubezpieczeń na życie.

Szkody z obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego i OC rolników oraz obowiązkowego ubezpieczenia budynków rolniczych UFG kompensuje w pełni (do wysokości sum gwarancyjnych czy sum ubezpieczenia), a z ubezpieczeń obowiązkowych pozostałych oraz wierzytelności z ubezpieczeń na życie w wysokości 50 proc. wierzytelności, nie więcej jednak niż kwota będąca równowartością 30 000 euro[13].

Ponadto UFG realizuje zadania wynikające z Czwartej Dyrektywy Komunikacyjnej UE[14], związane z utworzeniem oraz funkcjonowaniem Ośrodka Informacji[15] oraz z udzielaniem pomocy finansowej[16] w formie pożyczki zwrotnej zakładowi ubezpieczeń przejmującemu portfel umów z obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych lub odpowiedzialności cywilnej rolników.

[1]              Por. A. Janusz, Korzyści i zagrożenia związane z tworzeniem ubezpieczeniowych funduszy gwarancyjnych, (w:) W. Sułkowska (red.), „Nauki finansowe wobec współczesnych problemów gospodarki polskiej, t. V, Ubezpieczenia”, AE Kraków 2004, s. 149 i nast.

[2]              M. Monkiewicz, Systemy gwarancyjne na rynku ubezpieczeń Unii Europejskiej (w:) J. Monkiewicz (red.), „Jednolity rynek ubezpieczeń w Unii Europejskiej. Procesy rozwoju i integracji”, ed. cit., s. 155 i nast.

[3]              Policyholder protection funds, Groups of governmental experts on insurance solvency, OECD 2000, s. 3.

[4]              Por. ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej, op. cit. art. 51 oraz „Protokół z zebrania Przedstawicieli Zakładów Ubezpieczeń” z dnia 28.12.1990 r. ( niepublikowane).

[5]              Por. Druga Dyrektywa z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstwa Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (84/5/EWG).

[6]              Por. E. Turkowska-Tyrluk, Funkcje kontrolno-windykacyjne Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie spełnienia obowiązku ubezpieczenia, „Prawo Asekuracyjne” 2005, Nr 4(45), s. 21 i nast.

[7]              Ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej, ed. cit., art. 53 i 92 oraz T. Sangowski, „Regres ubezpieczeniowy”, PWE, Warszawa 1977 oraz E. Kowalewski, „Prawo ubezpieczeń gospodarczych”, OW Branta, Bydgoszcz-Toruń 2002, s. 240 i nast., a także art. 43 i 58 ustawy z dnia 22 maja 2003 o ubezpieczeniach komunikacyjnych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. w związku z art. 518 § 1 pkt 4 k.c.

[8]              Ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej, art. 1, ed. cit. oraz „Protokół z Zebrania Przedstawicieli Ubezpieczycieli w siedzibie Polskiej Izby Ubezpieczeń” z dnia 26.10.1992 r. (niepublikowane).

[9]              Por. ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej, ed. cit., art. 57.

[10]             Por. ustawa z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej, art. 51 ust. 4 (Dz.U. 1996, Nr 11, poz. 62).

[11]             Por. ibidem, art. 51 ust. 7 (Dz.U. 2000, Nr 70, poz. 819).

[12]             Por. także M. W. Wichtowski, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (w:) S. Rogowski (red.), „Ubezpieczenia komunikacyjne”, ed. cit., s. 108 i nast.

[13]             Por. także E. Turkowska-Tyrluk, Zmieniająca się rola Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w systemie polskich ubezpieczeń (w:) „Ubezpieczenia w polskim obszarze rynku europejskiego”, ed. cit., s. 500 i nast.

[14]             Por. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/WE; Dyrektywa Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstwa Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie OC za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG, art. 5 o centrach informacji

[15]             Por. ustawa z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach komunikacyjnych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, op. cit. art. 102, gdzie określa się, że do zadań UFG jako ośrodka informacji należy prowadzenie rejestru umów ubezpieczenia działu II grupy 3 i 10 z wyłączeniem odpowiedzialności przewoźnika oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10.03.04 w sprawie współdziałania UFG z organem prowadzącym centralną ewidencję pojazdów (Dz. U. 2004, Nr 51, poz. 495).

[16]             Por. ibidem, art. 92.

Funkcje i zadania instytucji ubezpieczeniowych

Rynek ubezpieczeniowy – oprócz konsumentów ochrony ubezpieczeniowej, zakładów ubezpieczeń oraz instytucji tzw. pomocniczych (w fazie dystrybucji ubezpieczeń – pośrednicy ubezpieczeniowi, a w fazie świadczenia usługi – także inni usługodawcy) – tworzą również instytucje tzw. infrastruktury rynku ubezpieczeniowego. Zalicza się do nich w szczególności nadzór ubezpieczeniowy, instytucje wspomagające konsumentów bądź uzupełniające działalność zakładów ubezpieczeń[1], tj. Rzecznika Ubezpieczonych, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz Polską Izbę Ubezpieczeń.

Nadzór ubezpieczeniowy, będący formą interwencjonizmu państwa w gospodarkę rynkową, jest, co do zasady, konieczny i uzasadniony ze względu na wagę oraz charakter działalności ubezpieczeniowej dla gospodarki i społeczeństwa[2]. Niezbędność nadzoru wynika przede wszystkim z potrzeby ochrony interesów konsumentów[3] oraz ochrony rynku ubezpieczeniowego[4].

Instytucja Rzecznika Ubezpieczonych jest odpowiednikiem ombudsmana w sprawach ubezpieczeń i podkreśla wagę problematyki ochrony interesów konsumentów w tej dziedzinie[5].

Należy podkreślić, że na jakość funkcjonowania rynku oddziałują również inne firmy, które mogą świadczyć usługi zakładom ubezpieczeń lub ubezpieczonym (uprawnionym) czy poszkodowanym, np. świadczące usługi outsourcingu, usługi w zakresie doradztwa, kształcenia zawodowego oraz inne instytucje, organizacje i stowarzyszenia ubezpieczeniowe.

[1]              Por. T. Sangowski (red.), „Ubezpieczenia w gospodarce rynkowej”, wyd. 2, Poltext, Warszawa 2001, s. 181.

[2]              Por. także T. Sangowski (red.), „Ubezpieczenia gospodarcze”, ed. cit., ss. 341-342.

[3]              Por. E. Kowalewski, T. Sangowski, „Prawo ubezpieczeń gospodarczych”, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 207, gdzie prezentowane są zastrzeżenia do tego typu zadań nadzoru.

[4]              Por. artykuł J. Monkiewicza w niniejszym zeszycie „Forum”.

[5]              Instytucję te powołano nowelizacją z dnia 8.06.1995 r. ustawy o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. 1995, Nr 96, poz. 478; tekst jednolity ustawy o działalności ubezpieczeniowej z 28.07.1990 r. w Dz. U. 1995, Nr 11, poz. 62). Sposób powoływania i zasady funkcjonowania Rzecznika Ubezpieczonych określiło rozporządzenie MF z dnia 8.12.1995 r. w sprawie szczegółowych zasad działania i trybu powoływania Rzecznika Ubezpieczonych (Dz. U. 1995, Nr 149, poz. 727). W roku 2003 w ramach tzw. pakietu ustaw ubezpieczeniowych podniesiono wagę instytucji Rzecznika Ubezpieczonych oraz m.in. rozszerzono zakres jego zadań; por. ustawa z 22.05.2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz o Rzeczniku Ubezpieczonych (Dz. U. 2003, Nr 124, poz.1153); Por. T. Szumlicz, op. cit.

Zakład ubezpieczeń i jego zarząd według nowej ustawy

kontynuacja pracy mgr z poprzedniego miesiąca

Zakład ubezpieczeń prowadzi działalność polegającą na wykonywaniu czynności    ubezpieczeniowych    związanych  z  oferowaniem  i  udzielaniem ochrony na wypadek ryzyka wystąpienia skutków zdarzeń losowych.

Czynności ubezpieczeniowe dzieli się na  zastrzeżone dla zakładu ubezpieczeń, i te które mogą być wykonywane przez inne niż zakład ubezpieczeń podmioty. Czynności zastrzeżone to: zawieranie umów ubezpieczenia, umów reasekuracji lub mów gwarancji ubezpieczeniowych lub zlecanie ich zawierania uprawnionym pośrednikom ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym[1] a także wykonywanie tych umów, składanie oświadczeń woli w sprawach roszczeń o odszkodowania lub inne świadczenia należne z tytułu umów, o których mowa w punkcie pierwszym, ustalanie składek i prowizji należnych z tytułu zawieranych  umów; ustanawianie  w   drodze   czynności   cywilnoprawnych,    zabezpieczeń rzeczowych  lub  osobistych,  jeżeli  są   one   bezpośrednio  związane   z zawieraniem umów.

Czynności ubezpieczeniowe, których wykonanie może być zlecone innym podmiotom to: ocena ryzyka w ubezpieczeniach osobowych i ubezpieczeniach majątkowych oraz w umowach gwarancji ubezpieczeniowych, wypłacanie odszkodowań i innych świadczeń należnych z tytułu umów, przejmowanie i zbywanie przedmiotów lub praw nabytych przez zakład ubezpieczeń w związku z wykonywaniem umowy ubezpiecznia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej, prowadzenie kontroli przestrzegania przez ubezpieczających lub ubezpieczonych, zastrzeżonych w umowie lub w ogólnych warunkach ubezpieczeń, obowiązków i zasad bezpieczeństwa odnoszących się do podmiotów objętych ochroną ubezpieczeniową, prowadzenie postępowań regresowych oraz postępowań windykacyjnych odnoszących się do wierzytelności ubezpieczającego mających bezpośredni wpływ na zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń z tytułu umów, lokowanie środków zakładu ubezpieczeń.

Od 1 stycznia 2004 r. wejdą w życie nowe zasady dotyczące zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń, tj. zakładu którego siedziba mieści się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawodawca wychodząc z założenia, że kierunki i metody funkcjonowania  zakładu ubezpieczeń w dużej mierze uwarunkowane są przez zarząd, ustalił parametry jakim musi odpowiadać zarząd i jego członkowie. W myśl nowej ustawy o działalności ubezpieczeniowej  zarząd  musi   składać  się  z  co   najmniej  trzech   osób[2].

Członkiem zarządu   krajowego  zakładu  ubezpieczeń  może  być osoba, która spełnia łącznie następujące wymagania:

  • posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
  • posiada wyższe wykształcenie;
  • nie była skazana za umyślne przestępstwo stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu;
  • daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty.

Watro zwrócić uwagę na wymóg niekaralności. Dotyczy on nie jakiejś wybranej kategorii przestępstw, ale wszelkich czynów zakazanych. Jedynym ich wyróżnikiem jest umyślność zachowania. W innym przypadku prezes zakładu powodujący wypadek drogowy z niegroźnymi obrażeniami po stronie  ofiar straciłby stanowisko. Wskazane wyżej oczekiwania względem członków zarządu nie wyczerpują katalogu wymogów ustawowych. Co najmniej dwie osoby wchodzące w skład zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń, w tym prezes zarządu muszą posługiwać się językiem polskim. Ta kwestia na etapie prac legislacyjnych budziła emocje. Niektórzy wskazywali, że gdyby rozumieć to dosłownie to wszyscy członkowie zarządu, niezależnie od pochodzenia, powinni być sprawdzani pod kątem umiejętności posługiwania się językiem polskim, a wyniki takich testów mogłyby być niespodzianką. Zatem jedynie obcokrajowcy muszą potwierdzać swoją znajomość języka polskiego poprzez zdanie egzaminu państwowego.

Kolejny warunek postawiony zarządowi dotyczy doświadczenia zawodowego. Co najmniej połowa członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń, w tym prezes zarządu, musi legitymować się co najmniej pięcioletnim stażem pracy na samodzielnych stanowiskach kierowniczych w instytucjach finansowych. Ustawodawca położył jednocześnie tamę zjawisku kumulacji stanowisk w tych instytucjach. Jednym z motywów takiego rozwiązania jest gospodarka finansowa zakładu ubezpieczeń, a przede wszystkim sprawa lokowania składek ubezpieczeniowych. Decyzje w tym względzie muszą być motywowane najwyższym parametrem bezpieczeństwa składek, a nie interesem tego czy innego podmiotu przyjmującego lokaty. Nie może być żadnych wątpliwości co do czystości działań  w obrębie gospodarki lokatami. Zakaz łączenia stanowisk odnosi się do  członków organu zarządzającego zakładu ubezpieczeń tj. do członków zarządu i rady  nadzorczej.

Zgodnie z ustawą członkiem organu zarządzającego zakładu ubezpieczeń nie może być osoba będąca członkiem organu zarządzającego: narodowego funduszu inwestycyjnego lub firmy zarządzającej majątkiem narodowego funduszu inwestycyjnego, towarzystwa funduszy inwestycyjnych, podmiotu prowadzącego działalność maklerską w rozumieniu przepisów o publicznym obrocie papierami wartościowymi oraz inną działalność w zakresie publicznego obrotu papierami wartościowymi, powszechnego towarzystwa emerytalnego a także banku.

[1] Ustawa z dnia 22 maja 2003 r., o pośrednictwie ubezpieczeniowym.

[2] Dz.U. nr 124, poz. 1151 z 2003 r.

Problemy rozwoju polskiego rynku ubezpieczeniowego

podrozdział pracy mgr

Wyzwania, przed jakimi stanął w dobie akcesji do Unii Europejskiej nasz wspólny rynek regionu Europy Środkowo – Wschodniej, wynikają przede wszystkim z zagrożeń i problemów rozwoju naszych lokalnych, krajowych rynków.

Najbardziej istotne wydają się te zagrożenia i problemy, które można uznać za wspólne dla wszystkich lokalnych rynków Wschodnich.

Problemy makroekonomiczne:

  • opóźnienia w rozwoju społeczno – gospodarczym;
  • różnice co do stopnia rozwoju (zróżnicowanie PKB)
  • różnice w wielkości populacji, w zasobach surowców mineralnych.

Nierównowaga pod względem stopnia rozwoju poszczególnych rynków wyraża się także rozmiarami braków w ich infrastrukturze. Nawet najbardziej pod tym względem zaawansowane rynki Polski, Czech, Węgier czy Słowenii krępuje dotkliwy niedostatek profesjonalnych firm brokerskich, aktuarialnych, eksperckich, niezależnych likwidatorów itp.

We wszystkich krajach Regionu proporcje pomiędzy ubezpieczeniami na życie i majątkowymi daleko odbiegają od standardu ustabilizowanych rynków Europy Zachodniej, USA czy Japonii, gdzie ubezpieczenia na życie stanowią około 2/3 całego portfela, zaś ubezpieczenia majątkowe 1/3. Natomiast na polskim rynku jest prawie odwrotnie.

Problemy, dzięki którym opóźnienia powstają to min. braki kapitałowe, niedostateczny profesjonalizm kadr wyższego i średniego szczebla w zakładach ubezpieczeń, ograniczony dostęp do wiedzy (know-how), brak systemu szkoleń, konferencji, współpracy i wymiany doświadczeń a także niedostatecznie rozwinięta infrastruktura.

Globalizacja i kształtowanie się nowych zasad funkcjonowania jednolitego ubezpieczeniowego rynku europejskiego sprawi, że rynki niemal całego kontynentu podlegać będą jednolitemu systemowi regulacji. Obserwujemy zaś że od ponad trzech lat proces regulacji rynku finansowego w krajach UE uległ gwałtownemu przyśpieszeniu. Służy temu, wprowadzona niedawno czteroetapowa tzw. procedura Lamfalussy.

Nowa regulacja zmierza najwyraźniej w kierunku wyraźnego zwiększenia przejrzystości działania zakładów ubezpieczeń, np. poprzez określenie zasad ich współpracy przy szacowaniu kosztów pokrycia poszczególnych ryzyk. Ponadto, określa ona wspólne standardy warunków ogólnych polis ubezpieczeniowych.

Bez jednoznacznie ukierunkowanych działań regulacyjnych i kontrolnych, w tym rozszerzenia obecnych kompetencji krajowych organów nadzoru, nie może być mowy o realnej symbiozie na rynku usług ubezpieczeniowych. Mamy do czynienia z problemami natury społeczno-politycznej, z których za najważniejsze można uznać występujące różnice kulturowe i świadomościowe, oraz niedostatecznie dojrzałą długookresową strategią rozwoju.

Poważnym zagrożeniem rozwoju jest wreszcie dotkliwy niedostatek samodzielnych profesjonalnych badań naszego regionalnego rynku, a w konsekwencji brak wiedzy w tak ważnych, dla programowania skutecznej działalności operacyjnej zakładów ubezpieczeń, kwestiach jak: liczba i charakter ryzyk, struktura ryzyk, przewidywanie zmiany struktury klientów, i podaży poszczególnych rodzajów ryzyk.

Wymienione kwestie mają ogromne znaczenie nie tylko teoretyczne, poznawcze, ale – przede wszystkim – praktyczne. Trudno sobie bowiem wyobrazić jakikolwiek racjonalny strategiczny plan rozwoju któregokolwiek zakładu ubezpieczeń bez uprzedniego, dogłębnego rozeznania wymienionych tutaj problemów. Szczegółowa, wieloaspektowa analiza tych kwestii to także podstawa racjonalnej, czytelnej polityki państwa wobec tak ważnego, finansowego sektora gospodarki narodowej.

Mając na uwadze przedstawioną tutaj skrótową analizę problemów i ich wpływ na kształt rynku ubezpieczeniowego można spodziewać się dalszego, aczkolwiek umiarkowanego, wzrostu jego potencjału. Wzrost ten będzie następował głównie poprzez koncentrację, konsolidację i wszelkie i wszelkie inne formy współpracy zakładów ubezpieczeń. Największe szanse na dominację mają duże koncerny ze znacznym kapitałem, dobrą reputacją oraz tradycją.

Oferta BGŻ S.A.

fragment pracy mgr

Oferta BGŻ S.A. jest stale uzupełniana, dostosowywana do potrzeb i zmian na rynku finansowym. W celu jej poszerzenia bank proponuje usługi w nowych obszarach działalności:

  1. Usług ubezpieczeniowych.

Wspólnie z niemiecką firmą ubezpieczeniową Allianz powołał Towarzystwo Ubezpieczeniowe.

  • Allianz BGŻ Polska S.A. oferuje pakiet ubezpieczeń majątkowych i komunikacyjnych;
  • Allianz BGŻ Życie S.A. oferuje ubezpieczenia na życie.
  1. Usługi leasingowe.

Krajowa Korporacja Leasingowa kieruje swoją ofertę do wszystkich firm, w tym także do firm sektora rolnego i rolno-spożywczego.

BGŻ S.A. jest nowoczesnym i uniwersalnym bankiem specjalizującym się w kompleksowej obsłudze finansowej rolnictwa i związanego z nim przemysłu oraz prowadzącym działalność komercyjną dla mieszkańców miast. Należy przypuszczać, że bank w warunkach narastającej konkurencji na rynku finansowym będzie umacniał swoją pozycję, rozwijając ofertę produktów i usług dla klientów detalicznych i korporacyjnych.

Oddział BGŻ S.A. niewątpliwie pozyska nowych klientów, gdy rozwinie się sieć placówek Integrum z nowymi produktami dla tej grupy klientów.

W związku z wprowadzeniem podatku VAT na nie przetwarzane produkty rolne oraz możliwość zwrotu podatku VAT zawartego w zakupionych przez rolników środkach do produkcji rolniczej, BGŻ S.A. proponuje Pakiet Gospodarz składający się z:

  • rachunku bankowego dla klientów instytucjonalnych, do rozliczeń związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (zarobkową);
  • konta osobistego Integrum do przeprowadzania rozliczeń osobistych.

Pakiet Gospodarz przeznaczony jest zarówno dla rolników dokonujących rozliczeń podatku VAT na zasadach ogólnych, jak również dla rolników ryczałtowych.

Pakiet Gospodarz umożliwia:

  • dokonywanie wpłat i wypłat gotówkowych;
  • realizację płatności bezgotówkowych;
  • lokowanie nadwyżek środków pieniężnych w formie wkładów terminowych;
  • składanie dyspozycji przemieszczenia środków pieniężnych pomiędzy rachunkiem bieżącym a kontem Integrum.

BGŻ S.A. dysponuje bogatą ofertą kredytową dla podmiotów gospodarczych. Ze względu na rodzaj walutowy bank udziela kredytów w złotych i walutach wymienialnych.

Ze względu na przedmiot kredytowania oferuje kredyty:

  • obrotowe – na finansowanie działalności bieżącej;
  • inwestycyjne – na finansowanie działalności finansowej.

Zarówno na finansowanie działalności bieżącej, jak i inwestycyjnej, udzielane są kredyty preferencyjne na warunkach określonych odrębnymi umowami zawieranymi z BGŻ S.A.

Bank dla klientów instytucjonalnych oferuje karty płatnicze:

  • Integrum Maestro Business – międzynarodową kartę debetową;
  • Eurocard/MasterCard Business – międzynarodową kartę obciążeniową (typu change).

Funkcjonujące w oddziałach BGŻ S.A. systemy informatyczne zapewniają:

  • sprawne rozliczenia międzyoddziałowe w sieci BGŻ S.A.;
  • możliwość korzystania z Home Banking.

Home Banking pozwala na dostęp z siedziby klienta drogą teletransmisji m.in. do następujących usług:

  • rachunków bankowych klienta w zakresie informacji podstawowych;
  • kursów walut;
  • dokonywanie przelewów wewnątrz i międzybankowych;
  • przesyłania informacji tekstowej do wybranego użytkownika (serwis informacyjny);
  • wiarygodnej i poufnej poczty elektronicznej;
  • zastrzeganie czeku i blankietów czekowych oraz anulowanie dokonanego zastrzeżenia.

Ponadto BGŻ S.A. oferuje korzystanie ze skrytek sejfowych różnej wielkości, umożliwiających przechowywanie papierów wartościowych, dokumentów, kosztowności, dzieł sztuki itp.

BGŻ S.A. posiada wrzutnie do skarbca nocnego. Jest to szczególnie dogodna i bezpieczna forma wpłacania gotówki do banku, zwłaszcza dla pracowników sklepów i zakładów usługowych kończących pracę po godzinach zamknięcia placówek bankowych.

Ubezpieczenia samochodowe obowiązkowe i dobrowolne

W myśl obowiązującego w Polsce prawa ubezpieczeniowego, stosunek prawny ubezpieczenia, a co za tym idzie odpowiedzialność gwarancyjna zakładu ubezpieczeń za ewentualne szkody, może powstać tylko w następstwie zawarcia stosownej umowy ubezpieczeniowej. Wynika stąd, że tylko umowa zawarta pomiędzy zakładem ubezpieczeń a ubezpieczającym może temu ostatniemu zagwarantować ochronę ubezpieczeniowa. Wszystkie te ubezpieczenia dzielą się na obowiązkowe i dobrowolne.

Co należy rozumieć przez to, że dane ubezpieczenie jest obowiązkowe? Otóż obowiązkowe ubezpieczenie to takie, którego zawarcie nie jest pozostawione swobodnej woli określonych ustawowo podmiotów. Zapewnieniem bowiem ochrony ubezpieczeniowej określonym dobrom,  a w szczególności osobom poszkodowanym w wypadkach samochodowych, zainteresowane jest całe społeczeństwo. Dlatego właśnie ustawodawca nakłada na niektóre osoby obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia, która ma zapewnić poszkodowanym ochronę ubezpieczeniową.

Ubezpieczenie dobrowolne to takie, którego źródłem powstania jest także umowa jednakże jej zawarcie zależy w tym przypadku wyłącznie od swobodnej woli ubezpieczającego. W sferze ubezpieczeń samochodowych do ubezpieczeń dobrowolnych należą m.in. ubezpieczenie pojazdu od skutków uszkodzenia, zniszczenia i kradzieży (AC), ubezpieczenia dodatkowego wyposażenia pojazdu od skutków kradzieży itp. [1]

—-

[1] A. Wąsiewicz  Ubezpieczenia komunikacyjne, str. 18

Ubezpieczenia pojazdów samochodowych i ich rodzaje

Postępujący nieustannie rozwój motoryzacji na świecie, w tym zwłaszcza w Polsce, łączy się niestety z równie gwałtownym wzrostem liczby wypadków samochodowych. W ich wyniku poszkodowanymi są nie tylko posiadacze pojazdów mechanicznych, ale również wiele innych osób, korzystających z dróg publicznych, np. przechodnie, rowerzyści i tak dalej. Już dzisiaj liczba wypadków drogowych notowanych w Polsce oraz osób rannych i ofiar śmiertelnych uzasadnia twierdzenie, iż problem ten staje się zagrożeniem dla zdrowia publicznego i zagadnieniem społecznym o bardzo ważnym znaczeniu.

Pomimo najszerzej i najlepiej stosowanej profilaktyki, wypadki drogowe zdarzać się będą, choć na pewno w mniejszej liczbie. Dlatego też usiłujemy łagodzić ich skutki m.in. przez wprowadzanie możliwie najdoskonalszych uregulowań prawnych. Do najistotniejszych unormowań prawnych mających duże znaczenie dla osiągnięcia bezpieczeństwa na drogach publicznych, a w szczególności zabezpieczenia ofiar wypadków drogowych, należą przede wszystkim:

  1. właściwie ukształtowane zasady odpowiedzialności cywilnej za wypadki samochodowe oraz
  2. skutecznie działające ubezpieczenia.

Do najważniejszych z ubezpieczeń należą niewątpliwie obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) posiadaczy (kierowców) pojazdów mechanicznych, uregulowane rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 9.12.1992 r. w sprawie ogólnych warunków obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, a także inne dobrowolne ubezpieczenia samochodowe.